Hiç umut kalmadı mı?

Yaşar Kemal 

-Oyunu kuralına göre oynamıyorsun Tufan. Sen sürekli saldırıyorsun. Sonuç vermeyen ama ardı da kesilmeyen atakların var.  Sabah akşam, durmadan, tek bir nefesle okyanusa dalmak istiyorsun, yapma. Sayfalarca yazılmış bir savaş hukuku var ve öğrenmen gereken tek kural savaşmak için arada ateşkes ilan etmen gerektiği… Dur artık. Soluklan. Oysa sen yaşamak denen bir koşu parkurunda, koşarken bir mermi yemişsin. Merminin sıcaklığı ve koşuya devam ettiğinden anlamıyorsun vurulduğunu. Ama durman gerekiyor, kanaman var. Yoksa parkuru bitiremeden kan kaybından öleceksin. Dur artık! Vuruldun.

-Duramam Kenan. Duramam! Sanki durursam olanlar, mermiden daha çok canımı acıtacak gibi.

-Olanı değiştiremezsin Tufan. Olan olmuştur. İstesen de istemesen de… Yüzleşmen gerekiyor sevgili dostum. İnsanın gerçeği gölgesi gibidir. Kaçtım zannedersin. İzini kaybettirdin diye düşünürsün. Ama bir güneş çıkar, bir bakmışsın arkanda belirmiş. Nereye gidersen git seni her terminalde karşılayacak olan yine sensindir.

-Ama olanlar Kenan. Haksızlık değil mi bana? Çok acı Kenan, dayanamam ki ben. Daha önce böyle bir şey gelmedi ki başıma!

-Böyle şeyler bir kez gelir zaten insanın başına Tufan. Bir kez de geldi mi durmalısın dağ gibi karşısında. Dayanmalısın. Rüzgar senden toz almalı belki bir avuç toprak… Ama seni yerle bir edememeli, etmemeli.

-Bu rüzgâr değil ki Kenan. Bu bildiğin zelzele. Önce geçer zannediyorsun. Saniyeler geçiyor, artıyor şiddeti. Korkmaya başlıyorsun. Duracak zannediyorsun.  Sonra bildiğin tüm dualar istemsiz dudaklarından dökülüyor. Sonrası. Sonrası yok. Dünya başına geçiyor. Şimdi sen bana diyorsun ki hayat devam ediyor.

-Gün batmadan gün doğmaz Tufan. Sanki her şey senin başına geldi dimi? Senin canın yandı bir tek? Sen kayıplar verdin. Ben de verdim, bir başkası da… Burası dünya Tufan, burası kaybedenler derneği üyesinin milyonları bulduğu bir coğrafya. Al şu formu, doldur.

-Anne adına ne yazayım Kenan?…

-Melek yaz Tufan. Annesini kaybeden her çocuğun ana adı melektir.